پرچم عشق همین گوشه پیراهن توست

من هیچ نمی دانم، من هیچ نمی خوانمغیر از تو نمی خوانم، غیر از تو نمی دانمبشناسدم أر گلبن، بلبل که خیال توگل ریخته تا دامن، از چاک گریبانمبا یاد تو در صحرا، درد دل خود گفتماز عشق تو ای جانم با سنگ و خس ای جانماین سکته ی شعر من، عمدی ست که می دانمآری سخن از عشق است، بیدل من نالانمگر پرده فرو افتد، پندار نخواهد ماندچون روز همه بینند در بندم و بریانم در فن هنر هر چند، گمنام ده و شهرمدر کار جنون لیکن، مشهور بیابانمای سرو گل اندامم، ای رایحه ی جانمگفتم که به کوی تو دلباخته می مانمهر دم به سرم دارم تا و...

بی تو طوفان زدهِ دشتِ جنونمصیدِ افتاده به خونمتو چه سان می گذری غافل از اندوهِ درونم؟بی من از کوچه گذر کردی و رفتیبی من از شهر سفر کردی و رفتیقطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهمتا خمِ کوچه بدنبالِ تو لغزید نگاهمتو ندیدی!نگهت هیچ نیفتاد براهی که گذشتی!چون درِ خانه ببستمدگر از پای نشستمگوئیا زلزله آمدگوئیا خانه فرو ریخت سرِ منبی تو من در همه شهر غریبم!بی تو کس نشنود از این دلِ بشکسته صدائیبرنخیزد دگر از مرغکِ پر بسته نوائیتو همه بود و نبودی، تو همه شعر و سرودیچه گریزی ز بر من؟که ز کویت نگریزمگر بمیر...

شمعی ندارد تا شبی پروانه باشدباید برای گریه هایش شانه باشددنیا جهنم دره ی ماقبل مرگ استوقتی نخواهد لحظه ای دیوانه باشد ادامه مطلب...